Nowoczesne wiatrówki

Chociaż nowoczesne wiatrówki różnią się znacznie od wcześniejszych wersji, podstawowe zasady stosowane w ich budowie są stosowane od wieków. Najważniejszą cechą jest to, że sprężone powietrze jest przechowywane w pistolecie aż do chwili wypalenia.

W tym czasie gaz jest uwalniany z pociskiem, który napędza beczkę. Główną różnicą między typami karabinów powietrznych jest to, jak powietrze jest sprężone i gdzie jest ono przechowywane. Niektóre z nich miały zbiornik, w którym przechowywane było powietrze sprężone przy użyciu zewnętrznej pompy. Część powietrza mogła zostać wyrzucona za pocisk, aby ją napędzać. Niektóre z wczesnych karabinów powietrznych wykorzystały pociski o 0,30, 0,35 lub nawet większym kalibrze. Karabiny powietrzne tego typu były używane w Europie pod koniec lat pięćdziesiątych, a Lewis i Clark zabrali taki karabin powietrzny na ich historyczną podróż Discovery w latach 1804-1806.

Produkcja  pistoletów na naboje rozpoczęła się pod koniec lat osiemdziesiątych. Większość z tych modeli niskonapięciowych jest napędzana dźwignią, która naciąga tłok na sprężynę. W momencie wypalania, tłok jest dociskany przez sprężynę do sprężania powietrza za nabojem, który wysuwa się z beczki. Większość takich broni ma niewielką siłę i są one używane do strzelanin rekreacyjnych.

Z technicznego punktu widzenia każdy pistolet, który uruchamia pociski wykorzystujące sprężony gaz zamiast gazów spalających propelent (proszek), jest uważany za pistolet „powietrzny” – wiatrówkę. W niektórych przypadkach gaz napędowy może być dwutlenkiem węgla, w którym to przypadku pistolet jest faktycznie pistoletem „gazowym”, ale ogólnie nadal jest nazywany wiatrówką. Jednym z wielkich  projektów pneumatycznych jest wiatrówka wielopompowa (czasami nazywana „pistoletem pompującym”), w którym powietrze jest sprężane za pomocą szeregu pociągnięć pomp. Kiedy pistolet wypala, sprężone powietrze wchodzi do tyłu za pociskiem, prowadząc go do przodu.

Innym popularnym typem jest flinta. W tym karabinie pneumatycznym baryłka działa jak dźwignia, która jest ciągnięta w dół, aby wessać tłok wewnątrz odbiornika z tyłu za pomocą łącznika. To przesuwa tłok do tyłu, gdy ściska silną sprężynę. W chwili wypalania tłok, który ściska powietrze jest napędzany naprzód przez sprężynę, która ściska powietrze za pociskiem prowadzącym do beczki. Inne warianty tego projektu wykorzystują dźwignię wzdłuż boku karabinu lub pod lufą jako dźwignię napinającą.

więcej dowiesz się na naszej stronie poświęconej wiatrówkom

Dołącz do naszej grupy, porozmawiaj o fitnessie, poznaj znajomych, ćwicz z nami: Fitness & Bieganie